::::::   ::::

.....................................................................................................................

   هنوز از نيشاپور مسافتي چنداني دور نشده بودند كه خبر دهشت آور يورش مغول ها به ماورالنهر ، كاروانيان را به شدت متأثر و آزرده خاطر كرد و ياد عزيزاني كه ديگر هرگز آنها را نخواهند ديد ، دل ها را در ماتم سنگين فرو برد و اندكي بعد در سال 618 هـ ق به بلخ يورش بردند. با اينكه مردم اين شهر در برابرشان مقاومتي نكردند و از همان ابتداي ورود سپاهيان مغول ، سر به فرمانبري فرود آوردند و << انواع تحفه ها پيشكش تقديم كردند>>، چنگيزخان مغول فرمان داد << از كوچك تا بزرگ ، پير و جوان همه را . . . بنا بر رسم مغول ، به گروه هاي صد و هزار تقسيم كردند و از دم تيغ گذراندند ، از تر و خشك اثري باقي نگذاشتند . . .   پس از كشتار مردم ، آتش به باغ ها زدند ديوارها و برج ها ، قلعه ها و كاخ ها را با خاك يكسان كردند. >> (تاريخ جهانگشا ، عطامَلِك جويني ، دكترمنصورثروت)

نيشاپور هم از وحشت و دهشت هجوم مغول ها در امان نماند و در بهار همان سال مغول ها نيشاپور را بعد از كشتار وحشيانه ي مردمش با خاك يكسان كردند كه شيخ فريدالدين عطار نيشاپوري نيز در اين كشتار به دست مغول ها جان باخت.