دل  در بـرِ مـن مـي تپد بـراي iiسـمنگان      تـا  گشـايد بـال و پر در فـضاي iiسمنگان
گرچه  هـستم سـال ها از دامن مهرش iiبدور      كـي شود ا زياد فراموش شهر زيباي iiسمنگان
عشق و مهر تو تنيدست بر رگ و بر ريشه ام      سبزو  خرم باد يارب دشت وصحراي سمنگان
بـسكه  در غـربت تپيـدم هـمدلي پيدا iiنشد      شــاد  بـاشيد دوسـتان بـاوفاي iiسـمنگان
قـصر  هـاي مرمرين و با شكوه ديگران iiرا      حـاشا  كـه برابر كنم با خاك و لاي iiسمنگان
هـر وجـب خاك تو تاريخ نياكان را iiگواست      جـاويدان بـاشد مقام و منزل و جاي iiسمنگان
در  دل هـر ذره خـاك تـوست نشان افتخار      سـر بـلند بـادا درفش آسمان ساي iiسمنگان
رسـتم  و تـهمينه و سـهراب ها پرورده أي      أي  خـطـهء بـاستاني و زيـباي سـمنگان

تا به كي گردم ( سيد ) آواره در هر بوم و iiبر

كـرده سـودائي مـرا يـاران تمناي iiسمنگان